Se o mundo se volveu contra Israel, por que seguen morrendo os palestinos en Gaza?

Ramzy Baroud - 19 Nov 2026

Entre a avaliación política que se está a desenvolver en Occidente e a realidade en Gaza e en toda Palestina, levántase un muro aparentemente inamovíbel: o fracaso persistente á hora de traducir as palabras en accións significativas

 Todos os días saen novas imaxes de Gaza: máis explosións, escintileos de luz que iluminan cada recuncho da Franxa, a ambos os dous lados da chamada Liña Amarela.

 E cada día trae un fluxo aparentemente interminábel de imaxes devastadoras, agora xunto con escenas de proporcións épicas: inundacións masivas que arrasan miles de tendas de campaña, afogan familias enteiras e destrúen o pouco que queda en pé na Franxa.

 A tormenta, que comezou a azoutar Gaza o 6 de novembro, devastou os campos de desprazados xa devastados polo xenocidio de Israel. Segundo a Oficina de Medios de Comunicación do Goberno de Gaza, polo menos 70.000 tendas de campaña foron inundadas en só 12 horas despois da tormenta, afectando aproximadamente a 350.000 palestinos desprazados.

 E cando estas escenas dramáticas desaparecen, aínda que sexa brevemente, Gaza volve á súa sombría realidade cotiá: millóns de persoas á espera da salvación, languidecendo baixo fráxiles tendas de campaña e fráxiles lonas de plástico que lles serviron de fogar durante case tres anos.

 Observámolos. Informamos sobre o seu sufrimento, especialmente cando o ciclo informativo vai a menos. Pedimos acción, pero poucas accións seguen. Exiximos presión e responsabilidade para obrigar a Israel a cumprir as súas obrigas baixo o chamado acordo de cesamento do fogo permitindo máis axuda, medicamentos, materiais de construción e outras subministracións esenciais en Gaza. Con todo, estas demandas son atendidas con pouca presión significativa e practicamente sen responsabilidade.

 En definitiva, moitos de nós miramos para outro lado. Pero aquí reside o perigo.

 Este é o mesmo patrón que precedeu a cada gran convulsión, non só en Gaza senón en toda a Palestina ocupada: un inmenso sufrimento sen abordar, agravado por un descontento xeneralizado e un profundo sentimento de traizón entre os palestinos. Despois chega a tormenta, xa que a resistencia colectiva palestina rompe o ciclo de sufrimento e silencio imposto.

 Séguelle un escenario case predefinido. Os medios de comunicación tradicionais apresúranse a culpar os palestinos, presentando a súa resposta á violencia israelí como a causa do conflito, en lugar de como unha consecuencia de décadas de ocupación, desposesión e opresión.

 De feito, culpar a vítima foi unha característica de libro da cobertura mediática de Palestina durante case un século. Ese patrón de cobertura mediática permaneceu practicamente sen cambios.

 O que mudou, con todo, é como o mundo responde, e a unha escala histórica.

 Mesmo nos Estados Unidos, o histórico defensor de Israel, o sionismo e os seus crimes contra o pobo palestino, tomou forma unha revolta política, reflectida nunha das derrotas electorais máis devastadoras do Partido Republicano en décadas.

 O resultado das eleccións tampouco debe malinterpretarse como unha renovada fe nos demócratas. Só o tempo dirá se aproveitarán esta oportunidade histórica para construír unha verdadeira lexitimidade política.

 Pero a mensaxe é clara: o goberno de Biden pagou un prezo político polo seu apoio incondicional a Israel e o seu belicismo en Oriente Medio. Agora o partido de Trump está a recibir o mesmo castigo.

 Ninguén se libra, xa que a responsabilidade política e moral demostra ser cada vez máis imparcial.

 Aínda que as enquisas de opinión dos Estados Unidos revelan un cambio sen precedentes nas actitudes públicas cara a Israel, Gran Bretaña tamén está a decatarse do perigo crecente que representa Israel. Unha enquisa do 5 de novembro do Centro Nacional de Investigación Social revelou que o 78 por cento dos británicos consideran a Israel unha "ameaza seria" para a paz mundial.

 E, con todo, aquí reside o dilema: entre a avaliación política que se está a desenvolver en Occidente e a realidade en Gaza e en toda Palestina, levántase un muro aparentemente inamovíbel: o fracaso persistente á hora de traducir as palabras en accións significativas.

 Poderíase argumentar que estamos a entrar nunha fase histórica sen precedentes e que a incapacidade de transformar o crecente apoio a Palestina en acción política significativa reflicte os desafíos de navegar por un territorio político descoñecido.

 Esa explicación non é totalmente inexacta. Pero xa non pode ser suficiente cando Israel está a destruír activamente os propios alicerces da existencia palestina.

 As circunstancias simplemente non permiten unha reflexión histórica prolongada mentres os palestinos seguen perecendo. É preciso facer moito máis.

 Aprécianse as firmes condenas por parte dos funcionarios da ONU, pero demostraron ter pouco valor.

 As referencias ao dereito internacional e humanitario constitúen un argumento sólido para argumentar por que Israel debe poñer fin ao seu xenocidio, levantar o asedio e perdoar os nenos palestinos. Con todo, estes chamamentos practicamente non tiveron impacto na realidade sobre o terreo.

 Mesmo as débiles sancións impostas por algúns países europeos contra uns poucos colonos israelís violentos na Cisxordania ocupada, aínda que recibidas con satisfacción por algúns palestinos, non conseguiron frear, nin sequera lixeiramente, os implacábeis ataques contra os agricultores e as comunidades palestinas.

 Non hai moito misterio sobre por que as palabras e as accións reticentes non están a producir dividendos.

 A Israel nunca lle importou o dereito internacional cando este se interpuxo no camiño dos seus obxectivos políticos e militares. Por que debería importarlle agora?

 As medidas débiles simplemente tranquilizan a Israel de que os gobernos occidentais non teñen ningunha intención seria de aumentar a presión e que pode seguir facendo o que lle pete.

 Os países de todo o mundo, comezando polos de Oriente Medio, deben coordinar os seus esforzos a través dun marco político unificado, non só esixindo responsabilidade a Israel e aos seus partidarios, senón exixíndoa.

 Colectivamente, estes países posúen unha inmensa influencia política, diplomática e económica que segue a ser en gran parte inexplorada.

 O que se precisa agora é un plan de acción concreto. E pode que non haxa un momento máis oportuno que o presente, cando tanto a administración israelí como a estadounidense están politicamente debilitadas, asediadas por reveses electorais e cada vez máis incapaces de ditar os resultados políticos como o facían antes.

 Non obstante, a rendición de contas non se pode lograr mediante chíos ou comunicados de prensa, senón só mediante o uso decisivo da influencia política, diplomática e económica contra aqueles que se negan a respectar o dereito internacional.

 Esa vantaxe xa existe. É hora de usala, antes de que sexa demasiado tarde.

 

[Artigo tirado do sitio web Palestine Chronicle, do 19 de novembro de 2026]