As claves xeoestratéxicas do mundo en tensión devastadora que deixa un capitalismo en aberta dexeneración non poden entenderse pensando en meros campos opostos.
Os factores xeoeconómicos, xeoecolóxicos que acompañan aos xeoestratéxicos entrecrúzanse e solapan en función dunha gran cantidade de varibeis. Das infraestruturais, económicas e sociais vimos falando aquí en abundancia. Así que imos dar hoxe un novo repaso ás estratéxicas.
Analizamos en repetidas ocasións que os EUA levan décadas desenvolvendo unha Xeoestrategia do Caos, como parte da súa Guerra Global de longo prazo (para ir facéndose aos poucos unha Guerra Total) contra o Mundo Emerxente. Dentro dese proxecto necesita a subordinación e aliñación máxima do resto de formacións centrais (iso que se denominou a si mesmo «Occidente») e que en conxunto conformaron o Imperio Occidental de 500 anos que chega ao seu fin. Tamén require a domesticación vasala do continente americano aos seus mandatos. Paso imprescindíbel para poder desatar con certa eficacia guerras no resto de continentes e os seus océanos.
Os golpes de estado electorais, xudiciais (e militares no caso de Venezuela) que vén protagonizando en América, asegúranlle ese disciplinamento máximo do resto das formacións socioestatais americanas e, por tanto, o libre acceso aos seus recursos continentais [A guerra total entra nunha nova fase de intensificación]. Canadá e Grenlandia non escapan a iso, como o actual presidente imperial vén advertindo (ou ameazando) frecuentemente.
Os gobernos rosas de México e Brasil están tamén no seu punto de mira, porque os EUA xa non aceptarán ningún indicio de socialdemocracia no que considera «o seu» continente.
En canto a Cuba, os EUA están a levar a cabo un lento estrangulamento (digámolo claro, XENOCIDIO) do pobo cubano, sen que os nosos «medios de comunicación» (en realidade, medios de difusión masiva de ideoloxía capitalista) lle presten apenas atención, e cando o fan sexa para culpar ao goberno socialista da Illa do xenocidio en curso que o Imperio comete contra o seu pobo (quizais por non ser totalmente submiso aos seus mandatos, como hoxe se esixe a calquera país do mundo?).
Xa hai mortes diarias de crianzas, así como de doentes en xeral, nacementos malogrados por mor de falta de subministración enerxética nos hospitais, falta de alimentación correcta ou directamente imposibilidade de adquirir ou transportar alimentos, colleitas desaproveitadas por falta de enerxía, situación existencial límite dunha poboación á que a secuestraron a enerxía propia da era industrial.
Nicaragua tampouco escapará á continuación do asedio e/ou agresión, directa ou indirecta, ao que os EUA consideren que chegou o momento de volver apertarlle o pescozo. Xa os nosos medios de difusión masiva de ideoloxía capitalista comezaron de novo a insistir sobre o seu carácter de «ditadura». Xa se sabe, primeiro hai que quentar o ambiente para que despois as aberracións dos EUA parezan lóxicas. É parte do papel deses medios.
Obviamente, todo isto non o levará a cabo a potencia imperial sen unha crecente resistencia dos pobos (os propios golpes electorais e xudiciais aos que se ve forzada son testemuño de que esa submisión colectiva non lle resulta fácil), pobos que aos poucos irán atopando formas de organización e de loita acordes con esta nova fase de todo ou nada á que abocan os EUA ao continente.
EN ASIA
Os EUA proclamaron aos catro ventos que van levar a cabo unha guerra económica total contra Irán, que afecta, como é habitual nas súas agresións, tamén a terceiros países que comercien coa República Islámica. O cal é dobremente ilegal segundo o dereito internacional e a ONU.
A guerra económica dos EUA, que chaman «sancións», incluíu nos últimos anos a Bielorrusia, Burundi, Corea do Norte, Irán, Libia, Nicaragua, Cuba, República Centroafricana, República Democrática do Congo, Rusia, Sudán, Siria, Venezuela e Cimbabue. Estados a hainos que agregar entidades como as Repúblicas Populares da rexión de Donbass (en Ucraína) e o Hezbollah libanés (así como boa parte da poboación de Iemen, onde o goberno iemení entra e sae a antollo da lista de «terroristas» ditada por EEUU), entre outras.
Esas sancións constitúen actos de guerra condenados pola ONU, que causan indescritíbeis sufrimentos e mortaldade nas poboacións afectadas, con frecuencia máis que os ataques militares, pero que pasan moito máis desapercibidas para as sociedades do mundo. Cumpren, ademais de cos obxectivos xeoestratéxicos do Caos, con metas xeoeconómicas e xeoecolóxicas substitutorias da acumulación de capital, no que constitúe un crecemento militarizado sen real acumulación de capital.
O ‘encamiñamento’ de Armenia cara ao campo da OTAN e, en xeral, o crecente control desa zona do Cáucaso –co estratéxico corredor de Zangezur como obxectivo de Trump apoiado por Inglaterra, Israel e Turquía–, non deixa de ser un golpe de longa e paciente elaboración a Rusia e a Irán [Máis pasos (motivos) e plans da guerra total].
O ente sionista, pola súa banda, continua o seu plan de destrución de, e expansión por, Asia occidental: xenocidio palestino e, máis lento pero tamén xenocidio, libanés, crecente ocupación de Siria (que é para o que o Imperio Occidental puxo alí os terroristas liderados por Ahmed Al-Charaa, curta-cabezas que actúa hoxe de presidente pola graza dos EUA e os seus sionistas), e continuación da semente de barbarie en Iraq. Todo co punto de mira centrado en Irán. Por certo, que os kurdos de Rojava aos que as esquerdas do Sistema tanto amaban, aliados dos EUA, xa se entenderon tamén cos terroristas que ocupan hoxe Siria, unha vez que o seu patrón os abandonou á súa sorte cando xa non lle facían falta.
Sobre a cuestión do ente sionista, é importante ter claridade sobre o feito de que non é que os EUA o «apoien» na continuación do seu xenocidio contra o pobo palestino, é que o ente sionista é o brazo armado (político-militar) dos EUA na rexión, e unha nítida expresión gobernamental con tentáculos globais do Poder Sionista Mundial encaixado na potencia gran-imperial.
Desde hai décadas, a remodelación de todo o Medio Oriente Ampliado pasa pola destrución e xeración de Caos dos distintos elementos estatais e populares de resistencia ou simplemente de non estrita aliñación con Washington (Libia, Iraq, Afganistán, Líbano, Siria e O Iemen sufriron xa as súas consecuencias). Pero nestes momentos, sobre todo, como dixen, ten como obxectivo ao motor do Eixo da Resistencia antisionista: Irán.
A agresión á República Islámica de Irán non terminará, dunha ou outra forma, podendo adquirir expresións menos visíbeis ou mesmo, nalgún momento está sobre a mesa a máis drástica de todas, a opción nuclear. Porque Irán é a peza chave do crebacabezas estratéxico da Guerra Global nesta fase (A batalla decisiva para a fase final da guerra total comezou: obxectivo Irán).
A inesperada resistencia de Irán e o avance do goberno popular en Iemen, con todo, non está a deixar nunha situación fácil a presenza imperial en toda esa rexión de Asia, nin as perspectivas de desgaste económico para os EUA son precisamente esperanzadoras.
EN ÁFRICA
Francia (coa ollada todopoderosa dos EUA detrás) perpetrou un novo intento fracasado de golpe de estado en Níxer (Níxer implica o Estado francés no intento desestabilizador do 28 e 29 de agosto). O seu asedio mediante infiltración de xihadistas ao conxunto da Alianza de Estados do Sahel (Níxer, Mali e Burkina Faso) segue adiante, recruaido no caso de Mali, pero que non consegue derrotar o apoio ruso.
O engorde militar de Marrocos como principal brazo armado dos EUA en África (mesmo en detrimento de un subordinado da OTAN, como é o Estado español), ten tamén unha mensaxe clara a Alxeria, en canto Estado a desbaratar porque é o único non aliñado (submiso) 100% cos EUA.
Nestes días o goberno alxerino acaba de conxelar relacións diplomáticas con Emiratos Árabes Unidos (EAU), unha formación socioestatal que apoia a todos os grupos paramilitares-terroristas que operan nas fronteiras alxerinas, especialmente contra Mali. Participa na guerra sucia contra o Iemen, apoia a partición de Somalia (a través de Somalilandia), colabora na continuación da destrución de Libia e contribúe arduamente ao xenocidio de Sudán infiltrando tamén terrorismo e corpos de exército nas súas fronteiras. Dificilmente pódeselle pedir máis a un axente fiel do Imperio Occidental.
Na rexión, o pobo saharauí foi o primeiro gran sacrificado (os gobernos europeos de calquera cor, entre os primeiros en facelo). De momento, outro dos pobos castigados, o tuareg, está, como o kurdo, facendo o xogo ao Imperio e tentando desestabilizar Mali, aliado con toda sorte de xihadistas, mercenarios e paramilitares (eses mesmos que financian EAU, Francia e os EUA, entre outros Estados gran-capitalistas patrocinadores do terrorismo).
EN EUROPA
Os EUA, sobre todo por medio dos seus subordinados europeos, continúan a guerra de desgaste contra Rusia, pero cada vez con armas de maior alcance e profundidade en territorio ruso, cun significativo incremento das mortes de poboación civil.
A nazificación de Ucraína (con homenaxes diarias a figuras nazis e tortura, cadea e desaparicións de opositores, baixo o atento aplauso de Bruxelas) e, en xeral, a ultradereitización de Europa (Saxonia Anhalt nestes días como unha peza máis do proceso) é parte dunha coidadosamente planificada enxeñaría social [A renazificación de europa segue o seu paso firme].
Todo indica que, conforme clases capitalistas europeas creceentemente vinculadas ao capital ficticio estadounidense van vendo como as súas perspectivas de restablecer a taxa de ganancia asociada ao valor real se desbaratan, se mostran máis dispostas a sacrificar as poboacións europeas na batalla da Guerra Global que os EUA lles adxudicaron: a da autoinmolación contra Rusia (dúas Guerras Mundiais parecen non abondar aos europeos para deixar de se esnaquizar ou, neste caso, suicidarse). E é que cando o capitalismo require de novo da súa expresión máis bélica, necesita imperativamente disciplinar as sociedades.
Iso quere dicir que deixará de lado calquera veleidade socialdemócrata para se dotar de novo de gobernos ultra-autoritarios. Neste momento o capitalismo non necesita mutar de novo a algo parecido á súa expresión nazi-fascista do século XX, porque na actualidade non ten unha clase traballadora potente e organizada enfronte (nin existe a URSS). De momento, válenlle gobernos «ultras» e a consecuentemente crecente represión social por parte do Estado. Tamén facer máis e máis das «forzas e corpos de seguridade do Estado» aparellos de choque anti-sociais a soldo.
As poboacións europeas –sumidas cada vez máis na loita pola subsistencia diaria– do mesmo xeito que nos anos 20 do século pasado, non parecen de momento decatarse de en que caldo están a cocelas. Sexa por deliberada –e compracente cando non cómplice– ignorancia (porque o que está en curso non é algo tan difícil de ver), sexa polo tan promovido embrutecemento ultra, sexa polo xogo do descoido ao que as esquerdas do Sistema as levan, aínda hai unha gran falta de reacción ante a permanente provocación das súas autoridades para promover a Guerra contra a segunda ou primeira potencia nuclear do mundo (co atroz perigo que iso significa).
Non importa que a acelerada militarización social estea a contribuír (xunto ao afundimento da taxa de ganancia) a destruír as condicións de vida (laborais e sociais) do conxunto das poboacións europeas, e que en nome da Guerra se estea a levar a cabo unha diminución disparada de servizos públicos, cuns mercados laborais cada vez máis precarios e despóticos. Con frecuencia, até o de agora, coas esquerdas do Sistema integradas nos gobernos que perpetran eses ataques sociais (o caso do español aínda vixente.
É de esperar tamén aquí, no entanto, que en diante as elites europeas non atopen tanta calma branca a medida que se afundan as condicións sociais e laborais –de feito sectores como o en ensino, saúde, agricultura e transporte apenas poden resistir máis (véxase as convocatorias do mes en Países Baixos, por exemplo Países Baixos vive unha vaga de folgas masivas en contra do recorte de servizos públicos para pagar o gasto militar)–. A resistencia ao servizo militar obrigatorio para ir morrer a novas frontes de batalla está a comezar tamén a suscitar crecente reacción na mocidade europea.
É precisamente porque saben de que non se pode esmagar as sociedades sen resistencia, que as elites teñen preparados os seus ultras, preventivamente, para en caso de necesidade pasar sen maior transición á degradación nazi-fascista e acabar coa protesta de raíz. Prepararse para evitar iso ou previlo é cuestión literal de supervivencia das sociedades europeas.
Porque o sacrificio de Europa, en calquera caso, entra dentro dos cálculos estadounidenses. É unha península de Asia sen recursos, que consome a gran escala enerxía dos demais. Inservíbel –é dicir, sacrificábel– en caso de necesidade (se non cumpre ben o seu papel encomendado).
PREGUNTA BÁSICA
Como é posíbel que a un país que practica a agresión permanente contra outros, que realiza continuos actos delituosos que violan o dereito internacional, que leva a cabo directa ou indirectamente xenocidios, que bloquea ilegalmente a outros países e que se permite mesmo tomar represalias contra quen ouse non secundar os seus bloqueos, que ri das repetidas resolucións da ONU contra as súas políticas –como no caso do bloqueo a Cuba durante máis de 60 anos–, que secuestra presidentes ou os asasina, que dá golpes de estado por todas as partes… os nosos medios de difusión ideolóxica capitalista non teñan o máis mínimo indicio de disimulo (non digo xa de decoro) para seguir chamándolle «democracia» (aínda á conta de perder crecentemente a súa lexitimidade).
Sisudos comentaristas, profesionais a soldo, «intelectuais» entregados… así seguen facéndoo, ademais de realizar auténticas piruetas para tentar disimular os espantosos crimes da potencia imperial anglosaxoa (e da complicidade europea nestes).
Fan todo iso sinxelamente porque é a función que lles teñen encomendada. A monstruosa centralización do mundo da comunicación nuns poucos grandes fondos de investimento, encárgase de garantir a obediencia.
Respecto das institucións internacionais da orde mundial, como é posíbel que os EUA e o seu ente sionista non reciban ningunha sanción nin se lles exclúa de ningún ámbito de participación ou foro mundial? Na pregunta vai implícita a propia resposta: porque esas institucións que «regulan» a orde mundial están controladas polos EUA e forman parte do seu poder mol –ou non tan mol– mundial. Isto é, son elementos da orde mundial estadounidense, a mesma que está comezando a se esfarelar (igual que esas institucións, que cada vez evidencian máis o que son e para que son).
CONSTATACIÓN CLARA
Os EUA continúan levando a iniciativa militar estratéxica a escala planetaria. Dando golpes a eito, pero con desigual rédito. A pesar dos seus fracasos e becos sen saída nos que se involucran, non podemos esquecer o que destruíron desde que comezou a fase eruptiva de Guerra Global.
Pola súa banda, as potencias emerxentes, China e Rusia, fan o posíbel por non confrontar. Pretenden, a través da construción de bloques económicos, acordos monetarios, cooperación rexional e diplomacia mundial suave, ir minando o solo baixo os pés da potencia imperial.
Isto fai que os analistas alternativos habituais adoiten falarnos de «éxitos» do Mundo Emerxente na súa lenta pero constante erosión do poder mundial do EUA (véxase por exemplo un recente artigo de Pepe Escobar respecto diso...). Esta outra pasaxe dun analista chinés é tamén bastante indicativo:
«O presidente Xi Jinping, quen desde o principio afirmou o impulso cara ao desenvolvemento económico e a «prosperidade compartida»: «Debemos defender unha globalización económica universalmente beneficiosa e inclusiva, consolidar a cooperación en áreas tradicionais como o comercio, o investimento, a conectividade, a enerxía e os recursos, e ampliar a cooperación en áreas emerxentes como a intelixencia artificial, a economía dixital, a industria verde e a minaría verde». Xi amplificou o que se anunciou o ano pasado en Tianjin, definindo a OCS como «unha área prioritaria para promover a cooperación de alta calidade na Franxa e a Ruta e implementar a Iniciativa de Desenvolvemento Global»» (Como China gaña as guerras que inician os EUA).
Palabras fieis á liña do documento-proposta emitido o pasado mes de xuño, «Gobernanza global máis xusta e equitativa: Principios, propostas e accións de China», da Oficina de Información do Consello de Estado da República Popular China.
Todo iso é de suma importancia, sen dúbida. Pero, un, China segue falando coma se estivésemos no medio dunha nube de po estelar nalgún planeta doutra galaxia, ou para dicilo en termos terrícolas, coma se todo iso que di fose posíbel de realizarse nun mundo capitalista, que ademais está en aberta dexeneración, urxindo a todos os seus compoñentes a enfrontarse polos últimos recursos ou a fagocitarse entre si como mandan as leis da inapelable e brutal competencia capitalista.
Dous. Importante. A partida de verdade entre o Imperio Occidental e as potencias emerxentes terminará xogándose militarmente, aínda no improbábel caso de que non fose de forma directa entre elas (É o momento de cambiar as regras do taboleiro de xogo? / Sobre o papel mundial de Rusia e China).
Como puido quedar ben claro até o de agora, todo o que os emerxentes quixeron ir construíndo, o Imperio Occidental ou Imperio do Caos vaino destruíndo a través da súa Guerra Global esparexida en moi diferentes campos de batalla e modalidades de destrución, que adquiren a forma de golpes de estado, «revolucións de cores», desestabilización máxima, terrorismo infiltrado, bloqueos, aranceis e ‘guerra económica’ en xeral, por dar algúns exemplos.
Nota: quizais se entenda así máis o da «nube cósmica» desde a que parece falar China, aínda que en realidade ben pode ser só parte da súa diplomacia milenaria, unha maneira de gañar hexemonía fronte aos desenfreos do seu opoñente. Miremos senón:
«En maio de 2026, o Instituto Chinés de Relacións Internacionais Contemporáneas, unha influente institución de investigación de Pequín, publicou un artigo que describía as relacións entre China e os EUA como unha nova etapa de estancamento estratéxico. Publicado en vésperas da cimeira Xi-Trump en Pequín, o documento utiliza a linguaxe de ‘Sobre a guerra prolongada’ para describir a conxuntura actual como unha transición na que a antiga orde se disolve mentres que a nova aínda non se consolidou» (Cincuenta anos despois de Mao: Un legado para cambiar o rumbo da historia).
Sexa como fose, a absoluta maioría dos gobernos que hoxe están implicados nalgúns dos proxectos económico-políticos que lanzan China e Rusia, miran sen perder detalle a correlación de forzas e os desenlaces desa Guerra Global –digamos que o planeta enteiro está atento a ela–, listos para ir decantándose cara a uns ou cara a outros segundo sopren os ventos, porque xogan a todas as cartas posíbeis e con todos os actores que poden.
Así que nada de «sólido» baixo os pés da «emerxencia» (xa sabemos que «todo o sólido esvaece no aire»), e menos aínda dos BRICS, cuxos gobernos son tan fiábeis como pode selo unha víbora enroscada ao pescozo (A soidade de Cuba é o mellor indicador de que a hexemonía dos EUA segue en pé). E veremos se, co moi probábel próximo golpe electoral que dean os EUA en Brasil, lle vai seguir quedando sequera a ‘B’ a ese dispositivo dunha suposta «nova orde»].
E imos agora coas dúas principais potencias emerxentes.
CONSIDERACIÓNS SOBRE CHINA E RUSIA A TER EN CONTA PARA NON LEVAR A ENGANOS OU DESILUSIÓNS
Argumentei desde o principio da expansión mundial chinesa que esa formación socioestatal non practica o internacionalismo, case nunca o fixo, nin en tempos de Mao (ao contrario, púxose ao lado das forzas reaccionarios en todos os casos en que a URSS –tamén con Cuba– apoiou procesos de liberación); máis partidaria, en todo caso, da axuda sutil, de baixo perfil (como os cursos de formación militar e o apoio ás guerrillas latinoamericanas e africanas). A súa acentuada dobre composición socialista-capitalista propia dunha transición, a partir dun «capitalismo de Estado», mantén a primacía de construción do socialismo ao nivel interno (para ben do pobo chinés), pero a escala internacional é a súa clave capitalista a que ten máis peso nas súas políticas.
É por iso polo que China colabora e ten proxectos con todo tipo de gobernos (tamén de extrema dereita), incluído o réxime sionista, de quen é un dos seus socios preferentes. Arma a OTAN e proporciónalle os seus elementos tecnolóxicos e de terras raras máis necesitados por esa organización terrorista. Mesmo vende a Ucraína repostos dos drons cos que ataca a Rusia.
En canto a Rusia, é imposíbel que practique o internacionalismo, por ser un país capitalista, no que ademais o seu goberno se esforzou até o de agora (comezando a corrixir ese rumbo timidamente nos últimos tempos) por marcar grandes distancias co pasado bolxevique, e segue tendo de referencia ao mundo capitalista como ideario e obxectivo ao que integrarse, iso si, de forma «soberana», se é posíbel.
O internacionalismo de verdade baséase no principio de que a clase traballadora forma unha mesma clase mundial, cuxos intereses son comúns máis aló das fronteiras estatais, e que por tanto a súa emancipación só se pode lograr mediante unha loita coordinada e solidaria entre traballadores de todos os países. Xa sabemos que desde o capitalismo keynesiano iso foi moito presupor, dado que boa parte da clase traballadora das formacións centrais do Sistema Mundial capitalista empezou a considerarse «clase media» e, máis tarde, cando o seu soño se descobre como só iso, un soño, conforme o capitalismo dexenerativo vai degradando as súas condicións de vida, aínda unha parte significativa da clase traballadora «occidental» prefire marxinar e arremeter contra o resto da clase traballadora mundial, que sempre é máis doado que se enfrontar aos poderosos. No entanto, ao ir nivelando na degradación as clases traballadoras do mundo, o capitalismo dexenerativo é máis susceptíbel, polo menos obxectivamente, de volver incentivar o internacionalismo.
En fin, seguindo coa praxe internacionalista, cando a clase traballadora se dotou dun «Estado obreiro», este está en condicións de practicar o internacionalismo como proxección do poder e forza da clase traballadora mundial.
Como digo, China non chegou a ese nivel pois aínda non resolveu a pugna entre as dúas forzas que a integran (a escala internacional xoga estritamente á competencia capitalista e as súas leis), e Rusia perdeuno e non ten trazas de recuperalo no futuro próximo. Pola contra, a Cuba (que si practicou o internacionalismo até o final) non lle faltaría unha soa pinga de petróleo nin un bo fornecemento de recursos, como en tempo da URSS. Tampouco non se perderon «aliados» chave nin países que loitaban pola súa soberanía e que os enguliu o Imperio. A URSS non só non permitiu que lle fixesen iso aos seus, senón que posibilitou a independencia de moitos outros países.
Todo o cal non é óbice para que a defensa á que se ven obrigadas ambas as potencias pola Xeoestratexia do Caos dos EUA poida favorecer simbioticamente loitas de liberación nunha ou outras partes do mundo.
ÚLTIMAS VISITAS ESTADOUNIDENSES E DO VATICANO A MOSCOVA
A secuencia de visitas a Moscova –director da CIA, representante do Vaticano e posteriormente emisarios de Trump– apunta a un intento de abrir canles de comunicación indirectas con Rusia, nun momento de tensión global, para explorar espazos de desescalada, negociación limitada ou xestión de riscos estratéxicos. Non implica un acordo inminente, ao noso ver, pero si un recoñecemento de que a confrontación aberta ten custos crecentes para todas as partes.
Que pode estar en xogo aí, pois? Xestión de riscos nucleares ou estratéxicos (os EUA e Rusia manteñen canles discretas para evitar escaladas accidentais), avaliación directa por parte de EEUU do clima político interno ruso –a CIA busca medir estabilidade, calibrar o peso das faccións internas do poder ruso e as súas posíbeis liñas vermellas–, así como transmitir mensaxes que non se envían por vía diplomática tradicional: advertencias, límites, ou propostas exploratorias. Os técnicos chámano mutua xestión do conflito.
Pero ademais dáse a «curiosa» coincidencia da visita do Vaticano. O Vaticano actúa historicamente como intermediario diplomático en conflitos onde as potencias non poden falar directamente. Canle de comunicación «non oficial» que permite transmitir mensaxes sen comprometer posicións públicas.
Esta particular entidade política vaticana forma parte dos poderes continentalistas, enfrontados aos globalistas financeiros dos EUA (demócratas) e a Coroa Británica (que ten baixo o seu manto a Península Ibérica, a fachada atlántica europea e Escandinavia, ademais da Europa do Leste (Máis aló da obra de teatro que están a representar estes días, unhas notas sobre quen xoga a que no presente de dexeneración sistémica).
O que estea aí significa que as tensións entre as distintas faccións do capital dominante poden estar a chegar a un punto crítico, e que probablemente pretenden que Rusia se afilie a unha das partes, a cambio de claras concesións. Illala de China para poder enfrontar ao perigo socialista en soidade foi o gran soño das Administracións estadounidenses desde que o oso ruso se resoberanizou.
Facían, pola súa banda, os emisarios de Trump, de «polis bos» ante as ameazas dos suicidas europeos da OTAN de acentuar a agresión contra Rusia, para ver de tirar concesións ao xigante euroasiático? Ou será porque teñen medo de que Rusia estea disposta de verdade a deixar de recuar ante a agresión da OTAN ao seu territorio?
Todas estas preguntas ou sospeitas van ir despexándose nos próximos meses. E poida que as respostas non sexan moi #tranquilizador.
DEBILIDADE ESTRUTURAL DOS EUA
Con frecuencia, os analistas críticos e «alternativos» adoitan sinalar as debilidades dos EUA: perda de hexemonía económica relativa, enfraquecemento produtivo, endebedamento non sostíbel, sobrecarga e sobrecusto militar global, economía ficticia financeirizada, excesiva dependencia do privilexio do dólar, perda de peso industrial fronte a Asia, entre outras.
Con ser certas, por suposto (e aquí mesmo tamén as argumentamos), agochan o feito de que unha besta ferida que sabe que queda pouco tempo para xerar unha apocalipse na que ela poida seguir dominando sobre as ruínas do resto xa non pretende a hexemonía, quere exhibir o poder que aínda queda (Trump é o exemplo máis claro diso, unha figura que sería inconcibíbel noutro momento histórico do Imperio EUA); xa non busca vencer guerras, abóndalle con xerar Destrución e Caos.
Unha besta ferida que, nunca o esquezamos, aínda ten o suficiente poder militar, e que ademais conta cun gran avance tecnolóxico e escola de control mundial, os cales usa para a vixilancia, espionaxe, desestabilización de gobernos e sociedades, o moldeamento de conciencias e a formación de pensamento (o «poder mol», en definitiva).
En suma, non esperemos que a besta imperial se retraia para se ir empequenecendo ela soa, nin moito menos. Tampouco depositemos a esperanza en que os BRICS ou outras coalicións dese calibre nos vaian traer per se un mundo mellor, digamos un mundo que deixe atrás a barbarie capitalista. Abofé que non.
Con todo o que a «multipolaridade» poida favorecer ás correlacións de forzas, só das loitas antiimperialistas e internacionalistas dos pobos en pé pode abrirse o camiño da emancipación da humanidade. Un camiño longo, cheo de atrancos e sufrimento –que pode favorecer e favorecerse co probábel multilateralismo en curso, a partir dos logros das propias loitas internas de clase en cada país (porque senón un multilateralismo capitalista terminaría conducindo antes ou despois a un novo imperialismo)– e ao que a teoría materialista histórico-dialéctica pode contribuír só si é aplicada correctamente e con rigor científico.
A ese gran papel é ao que nestas páxinas queremos achegar algo moi modestamente.
[Artigo tirado do sitio web Prensa Bolivariana, do 17 de setembro de 2026]